DigitisingThoughts » Cricket

My wishes if I get the Allauddin’s Lamp

triplicani — Sat, 28 Jan 2012 16:57:15 +0000

What wishes will I make if I get the Allauddin’s lamp, asked my friend.

The selfless and contended person that I am, told him I will make the following:

1. Tendulkar’s 100th Ton before I retire (as he may not retire)

2. Laxman not getting caught at mid-wicket

3. Dravid being able to protect his stumps

4. Sehwag being able to hit full tosses for a six instead of to fielders

5. Ishant to take atleast two wickets a match

6. Indian bowlers bowing 5 overs at a stretch without conceding a four

7. Opposition not keeping any slip catcher for Ghambir (if possible no wicket keeper as well)

8. MSD showing some passion and imagination on the cricket field

9. and finally, though it will be a tough ask for Alladdin’s Lamp, a victory for the Team India overseas.

******

Quiz:

Q. How can we avoid this type of 4-0 whitewashes in the future?

A. Reduce the number of tests in the series to one. That way we can at best lose only one test per series.

Readers also liked

Have to write about Indian Cricket

triplicani — Sun, 15 Jan 2012 19:55:53 +0000

Right now I am fuming. Must get little cool.

I Want to write about the current status of the Indian Cricket, the stinging defeats in Australia (and before that in England).

But right now I am fuming. Must get little more cool.

Want to write about the famous three that failed miserably in Australia when lesser mortals were scoring runs much more easily.

But right now I am fuming. Must get little cool.

Want to write about the inconsistency of our Indian bowlers who are unable to bowl six good balls in a row maintaining line and length.

But right now I am fuming. Must get little cool.

Expect a lengthy post from me on cricket soon. It will be either here or at my son’s blog www.sweetjeez.us as a guest writer.

Readers also liked

28 வருடங்களுக்கு முன்பு…

triplicani — Sat, 02 Apr 2011 07:34:58 +0000

விபத்து போல முதல் ஒருநாள் போட்டி 5 ஜனவரி 1971ல் துவங்கியது.

உலகக்கோப்பையின் முதல் போட்டி 7 ஜூன் 1975ல் இந்தியாவுக்கும் (அனுபவம் 2 ஆட்டங்கள்), இங்கிலாந்துக்கும் (அனுபவம் 15 ஆட்டங்கள்) இடையே நடந்த ஆட்டம் ஒருநாள் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் பத்தொன்பதாவது போட்டி. 5 ஜனவரி 1971ல் இருந்து 7 ஜூன் 1975 வரை எல்லா அணிகளும் சேர்ந்து மொத்தம் பதினெட்டு ஒருநாள் போட்டிகள் மட்டுமே ஆடியிருந்தன.

முதல் உலகக்கோப்பையில், அதை உலகக்கோப்பை என்று சொல்வதே அவமானம் போல, மொத்தம் ஏழு நாடுகள் மட்டுமே விளையாடின (இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா, பாக்கிஸ்தான், நியுசிலாந்து, மேற்கிந்திய தீவுகள், இந்தியா, இலங்கை, கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா). இதில் இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா ஆகியவை மலரத் துவங்கியிருக்க மற்ற நாடுகள் மொட்டு விட்டுக்கொண்டிருந்தன.

அனைத்து அணிகளுமே ஒருநாள், டெஸ்ட் என்று ஆட்டக்காரர்களை தரம் பிரிக்காமல் ஒரே டீம் இரண்டு விதமான போட்டிகளிலும் விளையாடிய பருவம்.

கடைந்தெடுத்து, வடிகட்டிய டெஸ்ட் கிரிக்கெட் விற்பன்னரான காவஸ்கர் நமது முதல் முதல் உலகக்கோப்பை போட்டியில் அறுபது ஓவர்களில் ஓவராக அறுத்தெடுத்த முப்பத்து ஆறு இன்றும் பேட்டினால் சுட்ட வடுவாக இருக்கிறது. அந்நாளில் கேப்டன் பதவியை அவருக்குக் கொடுக்காமல் நம்ம தல வெங்கட்டுக்கு கொடுத்தது(ம்) காரணம் என்று பேசப்பட்டது. இருந்தாலும், நாற்காலி போராட்டத்தை அவர் நடுபிச்சில் நடத்தியிருக்க வேண்டாம். இப்பொழுது அதுபோல நடந்திருந்தால், மேட்ச் ஃபிக்சிங் என உரித்தெடுத்து டிவி சேனல்கள் ஆத்துக்கு அவரை அனுப்பியிருக்கும்.

முதல் உலகக்கோப்பையின் முதல் நாளே நான்கு போட்டிகள் நடந்தன. ஜூன் 7ல் தொடங்கி இரண்டே வாரத்தில் எல்லா போட்டிகளும் முடிந்து ஜூன் 21ல் மேற்கிந்திய தீவுகள் உலக சாம்பியனாக முடி சூடியது.

1975, 1979 உலகக்கோப்பைகளில் இந்தியா என்பது தற்போதைய கனடா, கென்யா, ஜிம்பாப்வே போல. அயர்ந்தும், அறியாமலும் கூட அயர்லாந்து போல என்று சொல்லமாட்டேன். இந்தியா உலகக்கோப்பையில் இருக்கிறது என்றால் மற்ற அணியினர் நமட்டு சிரிப்போடு “ரெண்டு பாயிண்ட் ஷூயுர் மச்சி” என்று அடுத்த போட்டி பற்றி யோசித்த நாட்கள் அவை.

காவஸ்கர் வந்து பயமுறுத்தும் கனவுகள் மட்டுமே இருந்தாலும், 1979 உலகக்கோப்பைக்கு இந்திய அணிக்கு மீண்டும் வெங்கட்டை கேப்டனாக அறிவித்த பொழுது தமிழ் கிரிக்கெட் ஆர்வலர்கள் உற்சாகம் பீறிட்டு வெங்கட்டுக்கு வாழ்த்தும் பாராட்டு விழாக்களும் (அப்பொழுதே பாராட்டு விழாக்கள் இருந்தன) நடத்தினார்கள். அதில் ஒன்று எங்கள் திருவல்லிக்கேணி கிழக்கு குளக்கரை மூலையில், என் நண்பன் ஷர்மா என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் சாரதி வீட்டு வாசலில் மேடை அமைத்து, திருவல்லிக்கேணி சீனிவாசா இளைஞர் நற்பணி மன்றம் (www.syma.in) நடத்தியது.

டீக்கான நீல பேண்டும், மெல்லிய நீல வரி போட்ட முழுக்கை சட்டையும் அணிந்து, நீள முடியுடன் சற்றே எழுத்தாளர் சுஜாதா சாயலில் இருந்த வெங்கட்டுக்கு பாக்கு மென்றபடி லேட் கருப்பையா மூப்பனார் ரோஜா மாலை போட்டு, கையில் பூச்செண்டு கொடுத்து வாழ்த்திய காட்சி இன்றும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கிறது.

பாராட்டு விழா முடிந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த வெங்கட்டின் வெள்ளை அம்பாசிடர் காரை சுங்குவார் தெரு முனை வரை துரத்திக் கொண்டே ஓடி சுரிந்தர் கன்னா (டெல்லி), பரத் ரெட்டி (த.நா.) இருவரில் இறுதி பதினொன்றில் யார் விக்கெட் கீப்பர் என்று கேட்டோம் “ரெட்டி” என்று சொல்லுவார் என்ற நம்பிக்கையில். வெங்கட் பிடி கொடுக்காமல், பிராமண தமிழில் “அதான் ரெண்டு பேர் இருக்காளே, அதுல ஒத்தர்” என்றபடி ஆக்சிலேட்டரை அழுத்தி அடையாறு நோக்கி பீச் ரோட்டில் காரை விரட்டினார்.

வாழ்த்துக்களுடன் போனாலும், ஒருநாளுக்கு ஏற்ற கபில் தேவ், சுரிந்தர் கன்னா போன்ற ஆட்டக்காரர்கள் இருந்தாலும், 1979ல் இந்தியா சோபிக்கவில்லை. இன்னும் டெஸ்ட் அந்தஸ்து பெறாத, சென்னையில் வருடாந்திரம் நடைபெறும் கோபாலன் ட்ராஃபியில் தமிழ்நாட்டு அணியிடம் புறமுதுகு காட்டி ஓடும் இலங்கை அணி கூட இந்தியாவை சுலபமாக வீழ்த்தியது.

பழைய சரித்திரம் காரணமாக 1983 உலகக்கோப்பை சமயத்தில் இந்தியர்களுக்கு அப்படி ஒன்றும் பெரிய உற்சாகம் இருந்ததாக நினைவில்லை.

ஆனாலும், 1978ல் டீமில் நுழைந்திருந்த கபில்தேவ் இந்தியர்களின் கனவுக் கண்ணனாகவும், இந்திய அணியின் கேப்டனாகவும் இருந்தார். உலகக்கோப்பையில் இந்தியர்களுக்கு அதிக எதிர்பார்ப்பு இல்லாவிட்டாலும், கோப்பைக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு நடந்த மேற்கிந்திய சுற்று பயணத்தில் கபில் தலைமையில் இந்தியர்கள் அபாரமாக ஆடி மூன்றில் ஒன்றில் மேற்கிந்தியர்களை எதிர்பாராத வெற்றி கண்டிருந்தனர். உலக சாம்பியனாக டெஸ்ட், மற்றும் ஒருநாள் போட்டிகளில் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த மேற்கிந்திய தீவுகளை இந்தியா வீழ்த்தியது அணிக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் தந்திருக்க வேண்டும்.

இருந்தாலும், 1983 உலகக்கோப்பையில் நம்பிக்கையில்லாமல் போன இந்தியாவை இந்தியாவே அதிகம் கண்டு கொள்ளவில்லை; முதல் மேட்ச் வரை. முதல் மேட்ச் மேற்கிந்தியர்களுடன் விளையாடிய இந்தியா சீக்கிரம் வீடு நோக்கி ஓடி வந்துவிடும் என்ற எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, மேற்கிந்திய தீவுகளை 34 ரன்களில் தோற்கடித்தது. அது, உலகக்கோப்பை போட்டிகளில், இந்தியாவின் முதல் வெற்றி; இந்தியா மேற்கிந்திய தீவுகளுடன் மூன்று மாதங்களுக்குள் விளையாடிய நான்கு போட்டிகளில் இரண்டாவது வெற்றி. கபில்தேவ் கிரிக்கெட் உலகத்தை “கொஞ்சம் மாத்தி யோசி” என்றார்.

அடுத்தடுத்த போட்டிகளில் இந்தியா ஓரளவு சிறப்பாக விளையாடினாலும் முதல் சுற்றின் இறுதியில் ஆஸ்திரேலியாவிடமும், இரண்டாவது சுற்றின் ஆரம்பத்தில் மேற்கிந்தியர்களிடம் தோற்று இனி கோப்பையில் முன்னேற வேண்டுமானால் வென்றே ஆக வேண்டும் என்ற நிலையில் இருந்த்தது.

ஜிம்பாப்வேக்கு எதிரான இரண்டாவது சுற்று போட்டியில் 17க்கு 5 என்று தலைகுனிந்த பொழுது, அவ்வளவுதான் ஆட்டம் க்ளோஸ் என்னும் நிலையில், கபில்தேவ் சிங்கிள் பேட்டாக 175 கொளுத்தி டேபிளை திருப்பினார். அதற்கு பிறகு இந்தியா திரும்பிப்பார்க்கவில்லை. ஆஸ்திரேலியாவையும் இரண்டாவது சுற்றில் தோற்கடித்து, அரை இறுதிக்கு தகுதி பெற்றது.

இதுவரை ஓகே, இனிமேல் கனவு காணாதீர்கள், இங்கிலாந்தை இங்கிலாந்தில் கவிழ்க்க முடியாது என்று கிரிக்கெட் பண்டிதர்கள் எழுதினார்கள். அதுவரை ட்ரான்சிஸ்ட்டரை காதில் பொருத்தி கமெண்டரி கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களை நேரடி ஒளிபரப்புக்கு ஏற்பாடு செய்து தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சி பக்கம் இழுத்தது.

எனக்கு அப்பொழுது பதினெட்டு வயது. 1983-ல் எங்கள் வீட்டுக்கு இன்னும் டெலிவிஷன் வந்திருக்கவில்லை. பல ஒண்டுக் குடித்தனங்கள் சொந்த உறவு போல் இருந்த எங்கள் வீட்டில் கேசவன் மாமாதான் முதலில் தொலைக்காட்சி அரங்கேற்றி மொட்டை மாடியில் ஆண்டெனா கொடி ஏற்றினார்.

அது கருப்பும், வெள்ளையும், அவை சார்ந்த மற்ற நிறங்களும் தெளிவாக தெரிந்த இரண்டு கலர் டெலிவிஷன். மல்டி கலர் டெலிவிஷன் வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதிக்க முடிந்தவர்கள் வீட்டில் மட்டுமே இருந்தது.

உலகக்கோப்பை ஜுரத்தை அதிகப்படுத்த இருபத்து நான்கு மணி நேர சேவைகள் அப்பொழுது இல்லை. ஒரே ஒரு சேனல்தான் என்று நினைக்கிறேன். தமிழுக்கு என்று ஒன்று, தேசிய சேவை என்று ஒன்று என்று இரண்டு சேனல்கள் 1983ல் வந்துவிட்டதா என்பதில் என் நினைவு சற்று மங்கலாக இருக்கிறது.

இந்தியாவில் நடக்கும் போட்டிகளுக்கு நேரடி ஒளிபரப்பு இருக்கும். கிரிக்கெட் நேரடித்தால், போரடிக்கும் மற்ற வழக்கமான நிகழ்ச்சிகள் இருக்காது. வெளிநாடுகளில் இந்தியா பங்கு பெறும் போட்டிகளை இரவு விளக்கணைத்து தூங்கும் சமயத்தில் அரைமணி நேரம் ஹைலைட்டுவார்கள்.

இங்கிலாந்தில் நடக்கும் ஒரு போட்டி நேரடி ஒளிபரப்பானது அப்பொழுதுதான் முதல்முறை. இங்கிலாந்துக்கு எதிரான அரையிறுதி ஆட்டம் பார்க்க வீட்டில் டிவி இல்லாத “பஞ்ச” பாண்டவர்களாக நாங்கள் சகோதரர்கள் ஐவரும் மதியமே கேசவன் மாமா வீட்டில் தஞ்சம் புகுந்தோம். அவருடைய சகோதரர்கள், ஏனைய குடித்தனக்காரர்கள் என்று ஒரு பெருங்கூட்டமே குழுமி இந்தியாவின் கீர்த்தி ஆசாத்தும், மொஹிந்தர் அமர்நாத்தும் கிரஹாம் கூச், டேவிட் கோவர், மைக் கேட்டிங், இயன் போத்தம் என்று ஜாம்பவான்கள் அடங்கிய இங்கிலாந்தின் குடுமியை பிடித்து 213 ரன்களுக்கு கட்டினாலும் அவர்கள் ஸ்விங் பவுலிங் சாமர்த்தியத்தால் கொஞ்சம் பயத்துடனேயே இருந்தோம்.

ஆனால், ஸ்ரீகாந்த் உள்பட நம்மவர்கள் அனைவரும், ”அதான் அறுவது ஓவர் இருக்கேப்பா” என்று நிதானித்து ஆடி, தக்க சமயத்தில் சந்தீப் பாட்டீலும், யஷ்பால் ஷர்மாவும் அதிரடித்து வெற்றிக்கனியை பறித்து உலகமே எதிர்பார்க்காதபடி உலகக்கோப்பையை கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் கொண்டு வந்து விட்டனர்.

பண்டிதர்கள் விடுவதாக இல்லை. ”இவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டீர்கள், சரி; எதிரில் யார் தெரியுமா? டூ டைம்ஸ் சாம்பியன் வெஸ்ட் இண்டீஸ்” என்று – மேற்கிந்தியர்களை சமீபத்தில் ஒரு முறைக்கு, இரு முறை தோற்கடித்த ஒரே நாடு இந்தியா என்பதை மறந்து விட்டு எழுதினார்கள்.

ஜூன் 25, 1983, இந்தியாவின் கிரிக்கெட் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்தில் பொறிக்கப்படப்போகிறது என்று சத்தியமாக யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் ஒரு அசட்டு ஆசை மட்டும் இருந்தது. இந்தியா முதலில் ஆடி 183ல் சுருண்ட பின்னர் அந்த கொஞ்ச நஞ்ச ஆசையும் காணாமல் போனது என்பது மட்டுமே உண்மை. பண்டிதர்கள் ”நான் அப்பவே சொல்லல, அவ்ளவ்தான் இந்தியா” என்று டெலி பிரிண்டரில் மேற்கிந்திய வெற்றி பற்றி எழுதவும் தயாராகிவிட்டனராம்.

சுருண்டிருந்த இந்திய அணிக்கு கபில்தேவ், “இவ்வளவு தூரம் வந்தாச்சு, குறைந்த பட்சம் அவர்களை 183 சுலபமாக எடுக்க விடாமல் போராடலாம், வாங்க போய் ஜாலியாக விளையாடலாம்” என்று சொல்லி உற்சாகப்படுத்தினாராம்.

நம்பிக்கையில்லாமல் மேற்கிந்தியர்களின் பேட்டிங்க் பார்க்கத் துவங்கிய எங்களுக்கு கொஞ்சம் நம்பிக்கை ஒளி காட்டியது பல்விந்தர் சந்து வீசிய பந்து சந்து பார்த்து வீழ்த்திய கிரீனிட்ஜின் விக்கெட். ஐந்து ரன்களுக்குள் முதல் விக்கெட். அடுத்து வந்த விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ், “அட போங்கப்பா, எனக்கு சீக்கிரம் ஹோட்டலுக்கு போகணும்” என்று சந்து கிடைக்காத இடங்களுக்கு கூட பந்தை பவுண்டரிக்கு விரட்டினார். வெகு சீக்கிரத்தில் ஐம்பது ரன்களை எட்டிய மேற்கிந்திய தீவுகளை அடக்கியது, மதன்லால் – ஐம்பதாவது ரன்னில் ஹெயின்ஸ் வெளியேற, ”நான் அடங்கமாட்டேன்” என்று ஆடிக்கொண்டிருந்த ரிச்சர்ட்ஸின் புல் ஷாட்டை துரத்தி வாழ்க்கையின் ஓரத்துக்கே ஓடி கபில்தேவ் பிடித்த கேட்ச்.

அதற்கு பின் வந்த மேற்கிந்தியர்களை ஸ்பின்னாலும், ஸ்விங்காலும் மூச்சு விடவிடாமல் கட்டுப்படுத்தி 140க்கு இந்தியா சுருட்டி கடைசி விக்கெட் எடுத்து பெரும் இந்திய கூட்டம் துரத்த மொஹிந்தர் அமர்நாத்தும், கபில்தேவும் லார்ட்ஸ் பெவிலியன் நோக்கி ஓடிய காட்சியும், மொச்சைப் பற்கள் தெரிய சிரிக்கும் கபில்தேவ் உலகக்கோப்பையை உயர்த்தி பிடிக்கும் காட்சியும், நான்கு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பானாலும், என் போன்ற பலர் அடிக்கடி மனதில் ஓட்டிப்பார்ப்பது.

மேற்கிந்தியர்களின் கடைசி விக்கெட் விழுந்ததும், என் மடியில் அமர்ந்திருந்த என் கடைசி தம்பி சாரதியை நான் தூக்கிப்போட்டு பிடித்ததும், சந்தோஷத்தில் குதித்ததும், அதற்கு பிறகு கிரிக்கெட் ஆர்வலர்களின் கொண்டாட்டத்தை பார்த்து இன்னும் இன்னும் சந்தோஷ போதை ஏற்றிக்கொள்ள திருவல்லிக்கேணி தெருக்களில் இரவு முழுக்க சுற்றியதும், இரவில் சரியாக தூக்கம் வராமல் அதிகாலையில் எழுந்து கடைக்குப் போய் ஹிந்து, எக்ஸ்பிரஸ், தினமணி, தினத்தந்தி என்று அனைத்து தினசரிகளையும் வாங்கி வந்து வெற்றியை படித்ததும் மறக்கமுடியாதவை.

1983-ல் இந்தியா உலகக்கோப்பை வென்ற பின்னர்தான் இந்தியாவுக்கு பெரிய அந்தஸ்து கிடைத்தது. இத்தனை பணமும், புகழும் இந்தியா 1983ல் வென்றாதாலேயே. மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் வீழ்ச்சியும் 1983ல் தான் துவங்கியது.

”நல்லப் பொன்னாள் அது போலே வருமா இனி மேலே” என்று ஏங்கும் 1983 கொண்டாடிய இந்தியர்கள் ஏராளம் இருக்கிறார்கள். இருபது வருடங்களுக்கு பிறகு, 2003-ல், கங்கூலியின் தலைமையில் நமக்கு மீண்டும் கோப்பையை வெல்ல ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால், அதை தவற விட்டு விட்டோம்.

2 ஏப்ரல் 2011 தோனி தலைமையில் மீண்டும் அந்த வாய்ப்பு வந்திருக்கிறது.

வெல்வோமா?

Readers also liked

Cricket World Cup 2011 – All the very best to India

triplicani — Mon, 17 Jan 2011 13:59:22 +0000

Indian selectors have announced the 15 member squad for the Cricket World Cup 2011, that is due to commence in February 2011.

The team appears strong on paper even though there are some who are not pleased with the selection of Piyush Chawla and omission of Rohit Sharma and Pragyan Ojha.

It is also little surprising that selectors have gone with the ageing Ashish Nehra ahead of the fiery Sreesanth. I would have liked Sreesanth in the team than Nehra as we already have one left arm seamer in Zaheer Khan.

Since Harbhajan is expected to play all the games, Ashwin, even though has quality, may not get many games to play. That being the case, selectors could have chosen Pragyan Ojha to lend variety in the spin department in his place, if they wanted to keep Piyush for the leg spin variety. Thus, Ashwin’s inclusion is a waste of space, in my opinion.

I would have omitted Ashish Nehra, Piyush Chawla and Ashwin and included Sreesanth, Rohit Sharma and Pragyan Ojha.

In any case, the selectors should have deliberated a lot before finalizing the 15 guys who made the grade.

With that lucky guy Krish Srikanth – one of the fourteen Kapil’s Devils that brought glory to India in 1983 – at the helm, and another lucky and skillful guy leading the team, we can hope that India will end up winners at the end of the tournament.

A world cup win will be the most fitting tribute and crowning glory for Sachin Tendulkar for whom this will be the last world cup appearance.

So MSD, give us the cup and don’t let it slip!

Readers also liked

கிடைக்காத நூறு

triplicani — Tue, 17 Aug 2010 21:18:01 +0000

நூறு என்பது கிரிக்கெட்டில் ஒரு முக்கிய லட்சியம். ஐம்பது கூட கிரிக்கெட்டில் அரை சதமாகத்தான் பார்க்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு அரை சதத்துக்கும் சத்தம் போட்டு குதூகலிக்கும் ரசிகர்களே இதற்கு சாட்சி.

எங்களுக்கெல்லாம் லார்ட்ஸைவிட அதிக நேசமாக நினைவில் இருக்கும் சேப்பாக்கம் மைதானத்தில் இருபத்தைந்து ரன்களுக்கும் கை தட்டல் ஒலிக்கும்; விசில் பறக்கும். அதற்கு காரணம், மேட்ச் காண வரும் ரசிகர் கூட்டத்தில் கணிசமாக உட்கார்ந்திருக்கும் சென்னை லீக் கிரிக்கெட், ப்ளூ ஸ்டார் கிரிக்கெட் வீரர்கள். இருபத்தைந்து என்பது ஹிந்து பேப்பரில் பெயர் பதியக்கூடிய எண்ணிக்கை. (என் பெயரும் ஒரு முறை வந்து அன்று ஹிந்து பேப்பர் எனக்கே கிடைக்காமல் விற்றுப் போனது தனிக்கதை; அது இன்னும் ட்ராஃப்ட் ப்ளாக்கில் முடிக்கப்படாமல் இருக்கிறது).

எல்லா நாடுகளிலும் எப்படி என்று தெரியாது. ஆனால், இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகர்கள், ஒரு வீரரின் அரை சதம், சதம் ஆகியவற்றுக்கு மட்டும் என்றில்லாமல், அணியின் ஸ்கோர் தாண்டும் ஒவ்வொரு அரை சதத்துக்கும் கை தட்டி ஆரவாரம் செய்து வீரர்களுக்கு உற்சாகம் தருவார்கள். இது பேட்ஸ்மன்களுக்கு மட்டுமே. பவுலர்கள் விக்கெட் ஒன்றும் அதிகம் சாய்க்காமல் நூறு கொடுத்தால் ஊளையிட்டு அவர்களை வெறுப்பேற்றவும் செய்வார்கள். ஆக, எந்த சதத்திற்கும் சத்தமாக ஒரு எதிர்வினை உண்டு.

சதங்களை எடுத்து சாதனை புரிவது என்பது சிலருக்கு மட்டுமே பேட் வந்த கலை. சேத்தன் சவுஹான் (இப்போது பாரளுமன்ற உறுப்பினர்) ஒரு காலத்தில் காவஸ்கருடன், காவஸ்கர் மனைவி மார்ஷனிலை விட அதிகம் நேரம் செலவழித்தவர். காவஸ்கரின் குறிப்பிட்டு சொல்லத்தக்க துவக்கப் பங்காளி (ஓபனிங் பார்ட்னர்). அந்த நாட்களில் டெஸ்ட் மேட்ச் தொடர்களுக்கு இடையில் நீண்ட இடைவெளி இருந்ததால் நாற்பது போட்டிகள் மட்டுமே விளையாடியவர்.

கவாஸ்கருக்கு முன்னரே இந்திய அணியில் இடம் பிடித்த சவுஹான் நாற்பது போட்டிகளில் அறுபத்தியெட்டு முறை களம் இறங்கியிருக்கிறார். பதினாறு முறை அரை சதத்தை எட்டியிருக்கிறார்.

முப்பத்து நான்கு முறை சதம் அடித்து சாதனை புரிந்த காவஸ்கரின் பார்ட்னராக பல முறை களம் இறங்கியிருந்தாலும் சவுஹான் ஒரு முறை கூட முழு சதம் அடித்ததில்லை.

அதிக பட்ச இலக்கம் 97.

இன்னும் மூன்று முறை கிட்டத்தட்ட நூறு அடித்திருக்கிறார்; தொண்ணூறை எட்டாமல் 84, 85, 88 என்று வெளியேறியிருக்கிறார். நடுவில் சொன்ன 85 இந்தியாவுக்கு மிகவும் பெருமை கொடுத்த வெற்றியை வாங்கித் தந்த மேட்சில். அந்த டெஸ்ட் போட்டியில், அப்போது இந்திய கிரிக்கேட்டின் சுப்ரீம் ஸ்டாரான கபில் தேவ், அடிபட்ட காலுக்கு மரக்கும் ஊசி போட்டுக்கொண்டு செய்த பந்து வீச்சு மறக்க முடியாதது.

சவுஹானின் பல அரை சதங்கள் இந்தியாவின் மானத்தை கப்பலில் ஏறாமல் காப்பாற்ற உதவிய அரை சதங்கள். காவஸ்கர் பூச்சியத்தில் வெளியேறினாலும் ராச்சியத்தை காப்பாற்ற போராடி பெற்ற அரைசதங்கள் சவுஹானின் சரித்திரத்தில் உண்டு.

இருந்தாலும்…

இருபத்தைந்து போட்டிகளுக்கு மேல் ஆடிய துவக்க ஆட்டக்காரர்களில் சென்சுரியே அடிக்காத சாதனை சவுஹானுக்கு இருக்கிறது. அது அவருக்கு மனதளவில் ஒரு குறையாகவே என்றும் இருக்கும்.

சவுஹான் போல சிலருக்கு சென்சுரி கனவாக மட்டுமே இருந்தாலும், கிரிக்கெட் கடவுள் ப்ராட்மேன், காவஸ்கர், ப்ராட்மனுக்கே கடவுள் என்று சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு சாதனை படைத்து வரும் டெண்டுல்கர், ரிக்கி பாண்டிங் ஆகியோருக்கு சதம் அடிப்பது என்பது தினசரி காலை குடிக்கும் காஃபி போல சாதாரணம்.

இந்த வரிசையில் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளாமல் இடம் பிடித்துக் கொள்பவர்களில் முதன்மையானவர் வீரேந்தர் சேவாக்.

இப்போதுதான் நடந்து முடிந்த இலங்கை – இந்தியா ஒருநாள் போட்டியில் தொண்ணுற்று ஒன்பதில் இருந்த சேவாக்கை நூற விடாமல் நொந்து நூலாக்கி நோ பாலிட்ட இலங்கையின் அழுகுணி ஆட்டம் இப்போது ரசிகர்களிடையே சூடான டாபிக்.

இது இலங்கை பந்து வீச்சாளர் ரந்தீவ் தன்னிச்சையாக செய்திருக்க முடியாது – நூறு கொடுக்கக் கூடாது என்று கட்டளை போட்டவர் இலங்கை அணியின் கேப்டன் சங்கக்காராவாகதான் இருக்கும் என்றும் பேச்சு அடிபடுகிறது.

எப்படி இருந்தாலும் தோல்வியே, அதில் எதிரணி பேட்ஸ்மன் நூறு எடுப்பதால் என்ன குறைந்து போகிறது என்கிற ”ஸ்போர்டிவ் ஸ்பிரிட்” ஏன் இலங்கை வீரர்களுக்கு வரவில்லை என்று தெரியவில்லை.

இதை பற்றி யோசிக்கும் பொழுது எப்படி கிடைத்தாலும் டெஸ்ட் சென்சுரி, டெஸ்ட் சென்சுரிதான் என்று கடைசி நாள் செத்த மேட்சில் பேட்ஸ்மென்கள் கட்டாய ஓவர்கள் வீச விடாக்கண்டனாய் காவஸ்கர் அடித்த சில சதங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. நூறை தொட்டவுடன் மேட்சை இனிமேல் இதில் ஒன்றுமில்லை என்று முடித்து விடுவார்கள்.

ஸ்போர்டிவாக கிரிக்கெட் விளையாடுவது என்பது இப்போது வழக்கொழிந்துவிட்டது என்பதற்கு இந்த சதம் மறுப்பு போர் – ஆட்டம் எடுத்துக்காட்டு. இவர்களெல்லாம் ஒரு முறை அம்பயர் தப்பாக அவுட் கொடுத்தாலும் குற்றம் குற்றமே என்று இந்திய கிரிக்கெட் ஜூபிலி டெஸ்ட் போட்டியில் இங்கிலாந்தின் பாப் டெய்லரை திரும்ப அழைத்த குண்டப்பா விஸ்வநாத்திடமும் (அதற்கு பிறகு டெய்லர் போத்தமுடன் ஜோடி சேர்ந்து இந்தியாவை தோல்விக்கு தள்ளினார் என்பது பின் குறிப்பு); இதுதான் கடைசி பந்து, இதுதான் கடைசி விக்கெட், எடுத்து விட்டால் 1987 உலகக்கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியின் அரை இறுதி என்ற நிலையில், பந்து வீசும் முன்பே கோட்டை தாண்டி ஓடிய ரன்னரை பெயில்ஸை தட்டி அவுட்டாக்காமல் எச்சரிக்கை செய்து மன்னித்த மேற்கிந்திய ஜெண்டில்மேன் கார்ட்னி வால்ஷிடமும் கொஞ்ச நாள் கோச்சிங்குக்கு அனுப்ப வேண்டும்.

இந்த சென்சுரி மறுப்பு நிகழ்வு எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஆங்கில எழுத்தாளர் ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரின் Quiver Full of Arrows சிறுகதை தொகுப்பின் ஒரு கதையான ‘தி சென்சுரியை” நினைவு படுத்தியது. இரண்டு கல்லூரிகளுக்கு இடையே நடக்கும் வருடாந்திர மகா முக்கிய போட்டியில் கடைசி விக்கெட் எடுத்தால் வெற்றி, எதிரணி வெற்றிக்கு இன்னும் இரண்டு ரன்களே தேவையாக இருக்க, பேட்டிங் அணியின் முக்கிய பேட்ஸ்மென் 99ல் இருந்து கொண்டு வந்த பந்தை அடித்து விட்டு எங்கே போகிறது என்று பார்க்காமல் சென்சுரி முடிக்க ஓட, ஃபீல்டிங் செய்த பவுலிங் அணி கேப்டன் சுலபமாக ரன் அவுட் செய்ய வாய்ப்பிருந்தும் பந்தை எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு பேட்ஸ்மனை சென்சுரி காண வைப்பார். இந்த சென்சுரிக்கு பிறகும் இன்னும் ஒரு வரி கதை இருக்கிறது. படிப்பவர்களின் ஆர்வத்தை கெடுக்க வேண்டாமே என்று இங்கு சொல்லப்போவதில்லை.

அடுத்த முறை சங்கக்காரா இந்தியன் ப்ரீமியர் லீக் விளையாட சென்னை வந்தால், “தி சென்சுரி” கதையின் ஒரு பிரதியை அவருக்கு கொடுக்கலாம் என்று இருக்கிறேன்.