நல்ல குறிக்கோள். உள்ளூர் நிறுவனங்கள் நிர்வாகச் சீர்கேட்டில் சிக்கித்தவிப்பது துரதிர்ஷ்டம்.

நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல் வெளியிலிருந்து பொருட்களை வாங்கும்படி இருந்ததா என்று தெரியவில்லை ஆனால் ஒரு தள்ளுவண்டி இல்லாமை அதை ஒரு பெரிய மளிகைக் கடை போலத்தான் நினைக்க வைத்தது.

எடுத்த இடங்கள் சிறியதாக இருந்ததால் தள்ளுவண்டியின் அவசியம் தெரியவில்லையோ என்னவோ. எல்லா பொருள்களும் இருந்திருந்தாலே அந்த குறை கூட மறைந்திருக்கலாம் என்பது என் கருத்து.

எது எப்படியானாலும், இன்று சுபிக்‌ஷா நிதிநலக் குறைவினால் இழுத்து மூடப்பட்டுவிட்டது. இது ரிலையென்ஸ் மற்றும் மோர் போன்றவர்களுக்கு ஒரு படிப்பினையாக இருக்கும்.

இவற்றைத் தவிர, இவர்களது, Internal Accounts எதுவும் சரியில்லை என வங்கிகள் முத்திரை குத்திவிட்டன. அதுதான் சுப்பிரமணியத்தின் பிரச்சினையே. working capital – என்று எதுவுமே ஆரம்பத்திலிருந்து வைத்துக் கொள்ளவே் இல்லையாம். கூசாமல் பொய் சொல்கிறார்.

கடன் வாங்குவது – கொள்முதல் செய்வது – விற்பனை – மீண்டும் கடன் வாங்குதல்…. அப்படியெனில் விற்பனையானவுடன் அந்தப் பணத்தை சரியாக சப்ளையருக்குக் கொடுத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா…3 மாதங்கள் முதல் 6 மாதங்கள் வரை பல சப்ளையருக்கு இவர்கள் பாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். போக்குவரத்துச் செலவைக் கூட ஒழுங்காகத் தராமல் பாக்கி வைத்திருக்கிறார்களாம்… நடைமுறை முதலீட்டில் ஏன் கைவைத்தார்… அந்தத் தவறுக்கு மன்னிப்பே கிடையாது.